Ji pirtûka ‘Çîrokên Jinên Wêjekar’
ENÎSE ŞÎRÎN
Gulê li ber deriyê hesinî yê şîn, bi xemgînî rûniştibû. Destên wê yên zirav li ber rûyê wê, di nav fikaran de li serê rê dinihêrî. Her kusiya kesekî/ê bidîta li xwe hayîl dibû û pişt re dîsa noq dibû. Sê roj û sê şevên wê bû ku bi heman rewşê sekinî bû.
Ne li sermaya şevê û ne li germahiya rojê hayil dibû; car caran wekî kudi hêlekanekê de be, hêdî hêdî dihejiya, car caran jî wekî ku qerîmî be bê libat, bê deng û bê ruh dibû... di nav agirê dilê xwe de wekî ku ditenûreke vêxistî de be, diqemitî...
Di tenêtî, bêkesî, bêdengî û tarîtiya şeva çaran de, dilê wê dibihurî, destên wê yê li ber rûyê wê, lerizîn û bi ber de şingilîn... carekê hewl da ku li dora xwe binihêre lê bêfêde bû... Êdî nikari-bû li dora xwe jî binihêre... serê wê bi carekê de ket ber wê û pişt re bi ser dev û rû ket nav kevirên li ber deriyê hesinî.
Deriyê hesinî şîn wekî mirovekî bi tenê, bê sitûn û bê dîwar li ser piyasekinî bû...xaniyê li pişt ji zû ve hilweşiya bû. Şêniyên li hindurê xanî bi dîwarên xanî re bibûn yek. Ax, toz, kevir û hestî tevlîhev bibûn..... Destekî biçûk li ser gewdeyekî bêserî û bêling... Bedena jinekê tevlî zarokekî lawîn ku di hembêza wê de, di bin quçê keviran de, reşxeniqî bû. Xwîna sor li ser bedenên bê ruh wekî qetraneke reş dixuya.
Bi tenê deriyê hesinî, şîn û bi tenê Gulê li ser piya mabûn...
Gulê ya ku ji bo kulmek arvan, firek av ji malê derketibû, hînnegihiştibû derekê, gurmîneke mezin guhên wê kerr kiribûn. Bi lez bi paş ve vegeriya bû. Lê li paş xwe bi tenê deriyê hesinî şîn dîtibû. Qidûmê wê şikestibû, bê taqet û bê mecal, li ber deriyê bê xanî çend caran ji xweve çûbû... guhên wê yên ku ji dengê teqînê êdî nedibihîstin, ew di navbêdengiyê de hiştibûn. Lê çi bi çavên wê hatibûn? Li paş derî ne tu kes û ne tu tişt didît... çavên xwe yên şaşwaz û matmayî bi lez digirt û vedikirinlê na, nedidît, tu tişt nedidît. Ne dîwarên kevirî û ne jî xaniyê lêkirî ... ne sewta zarokan û ne dengê çivîkan dibihîst... ne dengê hawara xwe û ne dengê deriyê şîn...
Piştî qederekê dev ji hawarê jî berda. Lewra êdî nedidît û nedibihîst. Di ber deriyê hesinî de çong dabû...ew deriyê ku tim mêvan dieziman, jikesên bêderî re dibû xwedî û wan li paş xwe vedişart. Deriyê qedîmdîmenê bajarê qedîm; cî û warê Mem û Zîn.
Roja pêncan bû, destek li ser milê xwe hîs kir. Hêdî hêdî serê xwe bilindkir; pêşî wekî ku siya ciwanekî bibîne, tenê re- şahiya kesekî bi berçavên wê ket. Hew dengek bihîst; dengekî nizm digot:
– Gulê, Gulê tu sax î Gulê... Gulê xwişka min tu sax î... ka çavên xwebaş veke, te min nas kir ez im ez, birayê te Tacdîn im...
Gulê bê taqet û bê hêz bû, ji nişka ve xwe avêt hembêza birayê xwe û heta karibû qêriya... bi qêrîna wê ve erd û ezman hejiya, pelên guliyêndaran li hev qewimîn, çivîk bi hewa ketin, ezman qelişî û tev bi xemgînî li Gulê civiyan... lê kes tune bû, mirov tunebûn ku bi qêrîna Gulê re veciniqin û dengên xwe li dengê Gulê zêde bikin...
Tacdîn, Gulê di ber singa xwe de şidand û bi çavên tijehêsir ku gotin digewriya wî de diman, got:
– Şikir tu sax î, şikir tu sax î Gulê! Min digot qey ez bi tenê mame.
Serê Gulê maçî kir û giriya... Gulê jî pê re ... Pişt re li xwe zîvirî û lideriyê şîn, xaniyê hilweşiyayî nihêrî bi îske îsk got:
– Belê bira, deriyê hesinî jî sax e, lê ka yên li pişt derî, lê ka dîwar û stûnên derî...
