Meşa di bin sîya nirxan de

• Yekane hêza ku mirovahiyê li ser piyan dihêle, mîrasa me ya civakî û çandî ye ku ji nifşekî derbasî nifşê din dibe. Xwedîderketina li kokên xwe, jiyîna van nirxên kûr di nava ritma jiyana rojane de û nîşandana wê rêzgiriya kûr a ku her yek ji wan heq dike; şopa herî gewre û pira herî bihêz e ku em ê ji bo paşerojê bihêlin.

KURDISTAN LEZGIYEVA  

Mirov ne tenê zîndeberek e ku bi tiştan û bi hebûna xwe ya fîzîkî li ser piyan disewite; tişta ku wê/wî xurt dike, ew girêdanên wê/wî yên nedîtbar ên li dijî demê ne, anku nirxên wê/wî ne. Nirx; nexşeya wijdanê civakê, wasiyeta bêdeng a boriyê ye ku ji bo paşerojê hiştiye. Têgehên wekî hezkirin, rêzgirtin, edalet, rastgoyî û piştgirî; ne tenê peyvên xemilandî yên li ser kaxezan e, ew atlasa giyanî ye ku ji êş û elema hebûna hezaransalî ya mirovan parziyaye.

Xwedîderketina li nirxekî, ne ew e ku mirov wî wekî tiştekî kevnare bixe nava refên tozgir ên rabirdûyê. Berevajî vê, xwedîderketina li nirxan; derxistina wan a ber ronahiya rojê ye, girtina destê dostekî ye ku di nava bazdana jiyanê de ber bi jiyaçûnê ve çûye. Ew vîna rawestana li dijî ba û bahozên xerabker ên demê ye, vîna bihevdegrêdana li tiştên kûr e bêyî ku mirov bikeve pey tiştên veguhêz ên populer. Lewra çawa ku daristaneke bêkok di bahoza yekem de radibe, civakeke ji nirxên xwe qutbûyî jî di avên tarî yên bênasnameyê de wenda dibe.

Jiyîna nirxan hewce dike ku mirov ji gotinê derbasî kiryarê bibe. Yekane rêya jiyandina fikir an pîvaneke exlaqî, ceribandina wê ya rasterast û kirina wê ya mîna bêhnstandina ji bo jiyanê ye. Zarokek, wateya edaletê ne ji ferhengan, belkî ji nêrîna bêalî ya di çavên mezinan de fêr dibe. Rêzgirtin ne bi vegotinê; di germiya silavekê de, di nazikiya bişirînekê de tê jiyîn. Jiyîn; hunera radestkirina wê xurşîda pîroz e ku ji boriyê hatî wergirtin, bêyî ku vemirîne û ronahiya wê zêdetir bike, ber bi nifşên ciwan ên ku ber bi tariya sibehê ve dimeşin.

Li bingeha van hemûyan rêzgirtineke kûr heye. Rêzgirtin; hem qebûlkirineke bilind e ji bo nirxê hundirîn ê mirov bixwe û hem jî ji bo hebûna yê beramberî wî ye. Zanîna dewlemendbûna di nava cûdayiyan de, pîroz dîtina mafê kesekî din mîna mafê xwe, fêkiyê herî gihîştî yê rêzgirtinê ye. Gava ku di civakê de rêzgirtin erdê winda dike, hezkirin nazik dibe; bawerî cihê xwe dide gumaneke kûr. Rêzgirtin, ew çîmentoyê nedîtbar e ku nirxan bi hev re dihêle.

Civakên ku xwedî li nirxên xwe derdikevin, wan di ritma jiyana rojane de dijîn û rêzgirtinê di her şert û mercî de wekî şêweyekî jiyanê dipejirînin, bi demê re têk naçin. Di cîhana îro ya ku bi lez hildiweşe de, parastina van nazikiyên ku me dikin em, ne hilbijartinek e, berpirsiyariyeke hebûnê ye. Heta ku em wê neynika xwe ya qedîm a hundirîn paqij bihêlin, mîrasa herî mezin a ku em ê ji paşerojê re bihêlin ne avahî û ne jî teknolojî ne; tenê û tenê erdema mirovbûna me ye.

Nirxên qedîm wekî pusulayeke ku di ber dema xwe de najî, rêya me ronî dikin. Di sînga xwe de hilgirtina wan bêyî ku ji bo jiyaçûnê bihêlin, kirina rêzgirtinê wekî prensîb û jiyîna wê wekî berpirsiyariyeke wijdanî, diyariya herî mezin e ku em dikarin wekî civak pêşkêşî siberojê bikin.