- Û her kesî hêvî di kuncikên dilê xwe de vedişartin. Tenê bi dizîka li ser zimanê hozanan digerandin. Em di bin kulavê Medî de, li pey parastina ji zemhelîkê bûn…
OSMAN KAPAN
Dema ku zemhelîlên tofanî,dibûne kêrên Kîrmanşahî û li ser dlê me diketin,
Kulên heft serî,li ser dilan şax vedidan,hine li ser destê bûkan hişk dibû
Xortên nû tilmizî,simbêlên qeytan ji rojên pêş re şeh dikirin
Zarok di derguşan de,ji tirsa radiketin û di bêdengiya tirsê de kenê xwe dihiştin,ji dema bê re,
Ken hemû nîv şikestî bûn li ser lêvan,
Şevên tarî,di tirsa mirinê de,dahat li benda nûçiran bû,
Dil kêvroşk bûn,lê didan û hey lê didan,xwîna sor diherikî li ser enîya tirsê!
Di warê sed û bîst û çar pêxemberan de,bê bawerî li lutkeyê bû
Û her kesî hêvî di kuncikên dilê xwe de vedişartin
Tenê bi dizîka li ser zimanê hozanan digerandin
Em di bin kulavê Medî de, li pey parastina ji zemhelîkê bûn…
Carina em li xwe digeriyan,di tarîderyan de,carina xwe di bin kulavê hêvî yê li benda hêviyên şikestî bûn
Bi tîrêjên Cemşîd germ dikirin dahata qerisî
Gel li benda kawayên hemdem bûn,li şunwarên di ricfa tirsê,hêviyên cemed de
Hin ciwanên bi çîrokên bê dahat, pêşeroja mifte kirî
Li çiraya Cemşîdî digeriyan di deryayên tirsa bê binî de…
Ew li ronahîya dahat û pêşeroja xwe û gel û gelê xwe digeriyan,
Bi hêvî bi bûn û xwe bi tîrêjên Cemşîdî ronî kiribûn li gurzê kawa yî
Zîn û berzîn dikirin hespê Riztem ê kurê Zal
Cil û bergên Bedirxanî,Simko,Seyîd Riza,Şêx Seîdê Pîranî… li xwe dikirin
Ew rêwî yê dahatê,çiraya hêvî yê,tola hemû têkçûyîn û tisa cemed bûn…
Lê hinek di kuncika tirsa xwe de di ricifîn
Şûrê nebûn û bê hêvî yê tuj dikirin, ji bona nebûnê tirs bi melhêbê ber ba dikirin
Pif dikirin çirayên nû vêketî ,xwe di tarî yê de vedişartin
Hebûn a wan li riknê tirsê bû,ew di dêran…
Roj hat,karwanê hêviyê mezin bû,ji xwe mezintir
Li xwe vegeriyan kişwerên sar,kulîlk xemilîn
Çira ya Cemşîdî her diçû gur dibû,dil aram,xof belav dibû,xwebûn li warê ji xwe biyanî şîn bûbû
Yên kuncikên tariyê,dîsa xwe dane hêla din,
Ew hêl bû sifreya bi don,donê zarokên berxwedêr,zarokên nû tilmizî
Keçên bedew,xortên qeşeng
Wan parî lê dixisit ha lê dixist,lewra domahiya ehrîmanan bûn
Îro roj jî,hemanin,li benda mirinanin,da bi xwînê bijîn,êrîşkarin ji bona donê sifra wan qediya
“ Kurdên gewre ne” li ser klavîyê!
“ Şêr in,şêrgele ne” lê revokin ji qada şer,tenê li ser sifrê “şêr in,şêrgelene!”
Li kuçeyên Amedê zarok bi wan di kenin û dibêjin: “De here tirrro…”
