Parêzvana çanda Kurdî: Cemîla Celîl

• Di sala 1940’î de, li kolanên bêdeng ên Yêrêvanê, keçek bi navê Cemîla Celîl ji dayik bû. Ji destpêkê ve, wê guhdarî kir, çîrokên bavê wê digot, stranên di dilê gundan de dihatingotin û bîranînan li her goşeyê cîhana wê diman. Ev bîranîn û stranên xweş di jiyana wêde teşeyek da çand û hunerê.

Rêya wê di dibistanên muzîkê ya Alexander Spendiaryan de derket ku li wir mifteyênpiyanoyê bûn hevalên wê û nota muzîkê bû zimanê wê yê duyemîn. Lê Cemîla ji jêhatîbûnateknîkî bêtir digeriya; wê giyanê stranan bi xwe re digeran. Ew li dû berhemên folklorîk ênKurdî geriya.

Ew di gundên Kurdistanê de meşiya, gelek berhem tomar kirin. Ji sala 1967’an heta2002’yan, li Radyoya Erîvanê kar kir. Stranên folklorîk bi baldarî tomar kirin. Her stranekxwedî ji jiyana gelê xwe bû, peymaneke ku dengên bîranînê nayê jibîrkirin bû.

Cemîla tenê stran kom nekir; wê tiştên demkî wergerand mayîndetiyê. Xebatên wê bûn pirêndi navbera nifşan de, di navbera gundan û salonên konserê de, di navbera paşeroj û pêşerojêde. Xebata wê misoger kir ku muzîka Kurdistanê dikare were fêrkirin, lêkolînkirin.

Jiyana wê ahengek zanist û hunerê bû. Ew endama Yekîtiya Muzîsyenên Ermenistanê bû û dicivakên hunerî de aktif bû, lê mîrata wê ya herî mayînde di melodiyan de bi xwe – têlên ziravên bîra çandî ku wê di nav pirtûk, tomar û dilan de hûnand. . Îro, dema ku lorînek Kurdî jipolê derdikeve, an stranek kevneşopî di salonek festîvalê de deng vedide, ew dengê CemîlaCelîl e ku di demê de daxuyaniya xwe dide û îşaret dike ku muzîk tenê deng nîne, lê ruhêgelêkî ye ku bi hezkirin, sebir û fedakariyê tê parastin.

PIRTÛKXANEYA JINÊN KURDISTANÊ